Diyelim ki hayatımızın hiç de istediğimiz gibi akmadığının farkındayız. Oturduk düşündük, kendimize yalan söylemeyi de bıraktık. Yapmak istediklerimizi bir yana, artık bırakmak istediklerimizi bir yana sıraladık. Ne güzel, elimizde kocaman bir “farkındalık” var artık! Hani şu her yerde, edinmemiz tavsiye edilen farkındalık... Peki, fark etmekle bitiyor mu iş? Bir de yapılacaklar var elbet. Seçenekler görünüşte bol, ne de olsa teknoloji çağındayız. Ama beynimizin gerisinden fısıldayan o ses ne olacak? Hani sürekli, “Geç kaldın. Herkes halletti, sen her şey için geç kaldın, artık çok geç!” diyen...

“Gelecek belirsiz. Özdeğerimiz sürekli dalgalanıyor. Kronik bir yetersizlik duygusu altında yaşıyoruz. Geç kalmaktan korkuyoruz. Çağın sesini tanımadığımızda, her seçenek, kendimize saldırdığımız bir kamçıya dönüşüyor. Ne yaparsak yapalım o ses susmuyor. Derinlerimizden gelen sesi de susturuyor. Bu kitapta, işte durmadan geç kaldığımızı söyleyen o sesin peşindeyim. O sesi kendi düşüncelerimizden ayırabilirsek, çok daha içten, telaşsız ve anlamlı bir hayat yaşayabileceğimize inanıyorum.”

Emre Özarslan, Geç Kalmışlık Hissi: Yeniden Başlamak mı, Sıfırdan Başlamak mı? ile beynimizin huzursuz kıvrımlarında dolaşmaya devam ediyor; o şefkatsiz telaşı, o bizi hep aşağı çeken sesi yenmek için bizi bir yola çıkarıyor. Ne de olsa, Rilke’nin dediği gibi: “Hiçbir yerde olmaz dünya, içimizde olmazsa.”